Het veelbelovende project Watermolen kost de Zoerselaars maandelijks 22.000 euro.

Wie wilt begrijpen wat er vandaag de dag wringt bij dit grootse bouwproject in deelgemeente Halle moet eerst even mee terug naar het begin. Team Paul deelt graag een paar vaststellingen.

Er was eens, lang geleden… dinsdag 20 mei 2014. De gemeenteraad keurt een borg goed voor een lening van 6 miljoen euro, waarmee IGEAN in opdracht van de gemeente ruim drie hectare grond koopt aan de Watermolen. Een terrein met een bos, een oude transportfirma en een rechterlijk herstelbevel uit 1982 dat nog moest worden uitgevoerd (het verwijderen van een asfaltlaag, in orde sinds 2019).

Het doel was nobel. Maar wie met hart en ziel iets nastreeft, moet soms het hardst oppassen. De avond van die betreffende gemeenteraad verklaart raadslid Roel Van Elsacker (CD&V, deel van de meerderheid) onverbloemd maar zeer terecht dat de kost aanzienlijk is en omdat er intresten op lopen, een snelle ontwikkeling noodzakelijk is. De toenmalige burgemeester Liesbeth Verstreken (N-VA, ook deel van de meerderheid) bevestigt dat dit een moeilijke oefening wordt, waarbij schepen Katrien Schryvers (CD&V en huidig burgemeester) aanvult dat het in eerste instantie een project is met kleine kavels en een korting op de marktprijs, bedoeld voor de jonge Zoerselaars zodat betaalbaar wonen mogelijk wordt. Twee dagen na die gemeenteraad wordt de akte al verleden.

 Het terrein waar ooit een oude transportfirma was gevestigd.

We fietsen wat verder tot september 2017 en daar legt diezelfde schepen, Katrien Schryvers, de nieuwe werkwijze uit: lastgeving, een rollend grondfonds.

En daarna wordt het stil, want van januari 2020 tot oktober 2023 staat dit project op geen enkele agenda van de gemeenteraad. Zo'n vijfenveertig zittingen. Niets. Nada. Nul.

Het komt zowaar pas in november 2023 terug op de agenda, omdat de bank een nieuwe borg wil en omdat IGEAN de rente niet langer kan/wil voorschieten. Sindsdien betaalt de gemeente (versta 'de belastingbetaler') die rente zelf. En dat gaat niet om kleine bedragen. Toch krijgt dit dossier op onverklaarbare wijze niet de aandacht die het verdient. Het wordt, althans zo voelt het voor velen aan, bijna gewillig vergeten.

Tussendoor wordt wel met bravoure aangehaald dat het onderhandelen met de buren ter plaatse heel wat voeten in de aarde heeft. Merk op dat, in dezelfde straat, inmiddels al 2x13 loten zijn gebouwd.

Een plan hoe mogelijks de inplanting zou kunnen worden.

Het echte probleem zit hem dus niet bij de buren, nee, maar bij de tijd die verloren is gegaan, om het even om welke reden. De uitspraak “time is money” is bij dit project dan ook niet misplaatst, want elke maand dat dit terrein ongeschonden blijft liggen loopt de rente door, ongeveer zo'n 22.000 euro per maand. Twaalf jaar rente komt zo inmiddels ongeveer neer op de helft van de initiële kostprijs uit 2014.

Twee cijfers, uit de raming van IGEAN zelf:

• De rente op dit project loopt op tot 2,7 miljoen euro tegen 2028. In totaal bijna 120 euro per Zoerselaar, van de jongste tot de oudste. Weggegooid geld.

• De gemeente heeft daarvan sinds 2023 al 905.000 euro voorgeschoten en betaalt tot 2028 nog eens 880.000 euro. In de raming staan diezelfde voorschotten genoteerd als 'opbrengsten', waardoor het project afsluit met +3.807 euro. Maar dat is helemaal geen plus! Want haal het eigen geld eruit en die + wordt -1,78 miljoen euro. Een verlies verdwijnt niet door het in een andere kolom te zetten.

Het sleept ondertussen al 12 jaar aan en het einde is niet voor morgen noch voor volgend jaar. Wel blijft Zoersels geld (22.000€ per maand) aan rente stromen naar een bank in plaats van naar de gemeenschap. Elke deur in dit contract gaat dus in dezelfde richting open: naar de Zoerselse portemonnee of, anders gezegd, de belastingbetaler. Dat is gewoonweg niet correct. De Zoerselaar kan daar niets aan doen en heeft deze impasse nooit gewild.

We tellen even de verschillende vaststellingen op: een plafond dat al overschreden is, een borg die niet in het besluit staat, prijzen buiten de gemeenteraad om, voorschotten betaald met belastinggeld van de Zoerselaars die als opbrengst tellen, een garantie die zonder vergoeding verdween... . Het standpunt van Team Paul is even duidelijk als bovenstaande wanpraktijken. Betaalbaar wonen wordt mogelijk gemaakt door aanbod te creëren en niet door een quota op te leggen. Wij zijn dus zeker voor dit project te vinden, maar hoe graag wij die woningen ook willen, niet met eender welke regeling. Een overeenkomst die met haastige steken is genaaid, verdient geen blindelingse 'ja' omdat ze eindelijk op tafel ligt.

De maatstaf blijft altijd dezelfde, ook in een dossier als deze dat al zo lang scheefloopt: halen we de lat van behoorlijk bestuur? Want belastinggeld is geleend vertrouwen. Dat betaal je terug met resultaat.

Het gemeentebestuur (CD&V-Vooruit-N-VA) sluit intussen voor het tweede jaar op rij af met een aanzienlijk tekort en krijgt vanaf 2027 ook nog eens een pak minder geld uit het Gemeentefonds dan oorspronkelijk werd beloofd. Het ziet er dus niet zo best uit. De keuze die in de lucht hangt, is vermoedelijk: schrappen of belasten. Elke euro die hier verdwijnt is een euro meer belastingen of een euro minder voor een veilig fietspad, voor riolering, voor de dagelijkse dienstverlening, voor een paar uur meer straatverlichting ‘s nachts... .

Op de gemeenteraad van 20 oktober 2026 hebben wij daarom, via raadslid Ben Tirions, het bestuur verzocht om een aanpassing te doen in de voorgelegde lastgevingsovereenkomst. Door dat amendement te aanvaarden, blijven beslissingen rond prijsbepalingen, borgstellingen en voorrangregels voor Zoerselaars bij de gemeenteraad liggen. Geen dag extra vertraging en het project kan verder, maar met de gemeenteraad aan het stuur in plaats van ernaast.

Ondanks de bijgevoegde aanpassing heeft Team Paul zich toch onthouden bij de stemming van het agendapunt 'Watermolen' tijdens die gemeenteraad. Niet tegen de woningen maar omwille van de lange aansleep waardoor het ons allemaal veel te veel geld kost, geld dat gewoon naar de bank ging als rente in plaats van naar de gemeenschap. Dit punt goedkeuren was voor ons dus helemaal niet aan de orde, het verdiende hoogstens een onthouding.